Erkenning als leiderschapsthema




Ik werd deze en vorige week geraakt door een ervaring die me de hele week heeft beziggehouden. Pas dit weekend kon ik het plaatsen in een soort van aha erlebnis. Ik zag iemand in zijn schaduwkant en het verdriet dat daarmee gepaard ging. En dat mocht er zijn. Het raakte me omdat ik me geconfronteerd voelde met mijn menszijn en kon invoelen hoe belangrijk het was om ook dat deel in onszelf te erkennen, onze schaduwkant. Iedereen heeft schaduwzijden, wat mensen doorgaans in zichzelf al afwijzen. Dus waarom die dubbele 'judge'!

Erkenning!

Een van de belangrijkste motivatoren van gedrag en van ons hele zijn. Op verliefdheid na, dan schakelen we ook nog onze ratio uit. Ik heb het verder onderzocht en natuurlijk weten we al, dat erkenning dat deel in ons is, dat ervoor zorgt dat we zelfwaardering en eigenwaarde (=zelf respect) ontwikkelen. Dat heeft dr. Maslow al voor ons uitgezocht. Gezien worden in de wisselwerking speelt een belangrijke rol in ons gevoel dat we er toe doen en dat we er mogen zijn. Dat gevoel uit zich in hele subtiele gedragingen. Van elkaar voorrang verlenen in het verkeer, tot de deur open houden voor de ander en de ander daarvoor bedanken. We zijn daarvoor gevoelig.

Erkenning geven kan ook betrekking hebben op iets dat iemand in zichzelf ontkend. Neem bijvoorbeeld iets als driftig zijn. Een eigenschap die iemand in zichzelf kan hekelen. Je kunt de ander daarvoor om allerlei redenen afwijzen. Je kunt ook accepteren dat het er is, en het in zichzelf beschouwen als energie op zoek naar richting. Als bliksem die een afleider zoekt. Het is er! En waarschijnlijk heeft de persoon er meer last van dan jijzelf.

Zodra iemand zich erkend voelt in de positieve en ook de schaduwkanten van zijn gedrag, dan is de kans groot dat er een stevig fundament gelegd wordt in de relatie tussen twee mensen. En dat ook bij zoiets als opvliegendheid, de ruimte voor gesprek erover intact blijft.

Ondanks de krachtige werking van erkenning voor zowel persoonlijke ontwikkeling als waardering is er in leiderschap een geringe aandacht voor. We weten niet zo goed raad hoe we een medewerker volledig kunnen erkennen. Of we zoeken het in positieve feedback geven of complimenteren. En daarvan hebben we allemaal de ervaring dat we daarin zuinig zijn of het gebeurt gewoonweg niet. 'Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg!' De essentie van dit artikel heeft juist betrekking op het erkennen van de gehele persoon.

De tijd is daar om erkenning holistisch te benaderen. Dat betekent dat we in leiderschap de mens in zijn totaal zien, zowel de positieve als de schaduwkant; mensgericht leiderschap. Afwijzing leidt juist tot ontkenning, terwijl acceptatie kan leiden tot erkenning en dialoog. Dialoog als middel om de schaduwzijde te zien en in gesprek te blijven.

Gezegden hebben vaak een diepere betekenis. 'Alles wat aandacht krijgt groeit' en 'datgene wat ontkend wordt blijft om aandacht vragen'.

Wat denk jij?