1. Home
  2.  » 
  3. Blog
  4.  » Een kind van een ‘je moet goed je best doen’ generatie

Een kind van een ‘je moet goed je best doen’ generatie

Geboren in de jaren ’60 voel ik me een kind van een ‘je moet goed je best doen’ generatie. Dat moet je ook, te allen tijde. Als je niet je best doet, dan maak je geen carrière, hoor je er niet bij, komt er niks van je terecht. Zo dan. Dus deed ik m’n best. […]

Geboren in de jaren ’60 voel ik me een kind van een ‘je moet goed je best doen’ generatie. Dat moet je ook, te allen tijde. Als je niet je best doet, dan maak je geen carrière, hoor je er niet bij, komt er niks van je terecht. Zo dan. Dus deed ik m’n best. Op school, bij vervolgstudies, in militaire dienst, bij m’n eerste werkgever. En zo verder. Totdat ik in ‘94 ontslagen werd. Ondanks het feit dat ik zo m’n best had gedaan, was er voor mij geen plek meer bij m’n werkgever. Vanwege mijn ambitieniveau’, zo was de boodschap van de PZ functionaris. Ik heb het nooit begrepen. Een internationaal bedrijf met meer dan 100.000 werknemers. En voor mij was er geen plek meer. Je best doen.

Ik coach relatief veel mensen, van jong tot oud. Ook nu nog geldt voor veel mensen dat ze ‘hun best moeten doen’. Het is nooit genoeg. Er is altijd een beter. De lat moet altijd hoger. Maar voor wie? De baas? Voor anderen? Wie bepaalt de maatstaf voor wat goed is aan jezelf? Het kost dan ook vaak enige moeite voor mensen om te accepteren dat ze al oké zijn. Dat zelfacceptatie en van jezelf houden een basisbeginsel van menszijn is. Het is altijd weer ontroerend als iemand tegen zichzelf kan zeggen dat hij of zij oké is, goed genoeg.

“Laatst nog iemand die gedurende de Corona een familielid had verloren, zelf een bedrijf in de lucht moest houden, mantelzorg verleende en met haar partner 3 schoolgaande kinderen te verzorgen had. En toch tegen zichzelf zij dat ze te kort was geschoten, omdat ze twee mensen had moeten ontslaan, vanwege het feit dat er geen werk meer was.” Toen ik zei dat het oké was om de pijn van het verlies er te laten zijn, maakte dat de binnen gehouden energie vrij.

Als mensen beseffen dat ze niet continu door hun hoepeltje hoeven te springen om al goed genoeg te zijn, daar begint zelfacceptatie. De vrijheid die dat geeft is liefde. En het interessante is dat dat heel veel potentieel vrijmaakt. Intrinsieke energie, vrije motivatie, authenticiteit, dit soort kreten komen dan los. Het enige risico dat er is. Dat als je omarmt hebt dat je oké bent. Dat je dan mensen tegenkomt die naar je uitstralen dat je niet oké bent. Dat je altijd je best moet doen. Mijn advies aan jou is dan: ook dat is oké. Acceptatie van een ander, begint bij het accepteren van jezelf.

Pierre Mellegers

Lid worden van onze community?

Ook zin om mee te doen? We hebben je er graag bij om te ontdekken hoe we een mooie bijdrage kunnen leveren aan de wereld om ons heen. Samen staan we sterker. Maken we gave bijeenkomsten en sessies voor en door Dutch Leaders. Wacht niet langer en ga aan de slag met jouw unieke bijdrage aan jezelf, je organisatie en vooral de wereld!! Welkom!